سلاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااممن بیدی نیستم که با این بادها بلرزم
تمام لرز و ترس من آن زمان است
که به نسیمی خو کنم
و دیگر نوازشش تکرار نشود!!!
خدایا وجودم پرستوی باران خورده ایست
که تو را می جوید...
مرا باغم عشق خویش آشنا کن
نیلوفرانه به آسمان چشم دوخته ام ای آفریننده ی گل و ابر
آیا تشنگی مرا پایان می دهی؟؟
برچسب:
نویسنده: دانیال کریمیپور